Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Ουράνια εξομολόγηση της μανούλας μας Μαριάμ


Μια συγκινητική αποκαλυπτική εξομολόγηση 
της ουράνιας μας Μητερούλας Μαριάμ, 
σε ένα αφιερωμένο παιδί της, 
που η καρδιά του έκρυβε πολύ αγάπη 
στον μονογενή Υιό και Θεό της.
 

ΜΑΡΙΑΜ  Η  ΑΓΝΗ  ΣΑΣ  ΜΑΝΟΥΛΑ
    
 Γιε της καρδιάς μου αγαπημένε, μικρό μου πονεμένο παιδί, είμαι κοντά σου και σε κρατώ σφιχτά στην αγκαλιά μου. Είμαι εγώ η γλυκιά σου μανούλα, που δεν σε αποχωρίζομαι λεπτό. Που σε νοιάζομαι και σε φροντίζω από τη μέρα που γεννήθηκες, αφού ήσουν για τον ουρανό, παιδί διαλεχτό. Ο ίδιος ο Ουράνιος μας Πατέρας, έβαλε στην νεογέννητη καρδούλα σου, θείο έρωτα για το Μονογενή Του Υιό. Ήθελε να υπάρχει στη γη, άλλη μια ερωτευμένη ψυχή, που θα κρατάει το Γιο Του στην αγκαλιά του, σαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό της ψυχής του. Και μήπως έτσι δεν είναι γλυκό μου παιδί;
       Για μένα, είσαι και θα είσαι το μικρό μου αγοράκι. Όταν παιδί μου στρέψω, το γεμάτο πόνο και θλίψη βλέμμα μου στη γη, αναζητώντας ένα γλυκό προσωπάκι να ξεκουράσει την ψυχή μου και δω εσένα, αυτό αντικρίζω. Παρόλα τα χρόνια σου, εγώ βλέπω ένα μικρό, ταπεινό, αγνό και αθώο αγοράκι, που αναζητά μια μητρική, ζεστή αγκαλιά να γύρει το πονεμένο του κεφαλάκι και κει ήρεμα και γλυκά να αναπαυθεί. Γύρε παιδί μου στη δική μου μητρική, αγνή, στοργική αγκαλιά. Άφησε μου τον πόνο σου και ξεκουράσου. Εγώ ξέρω να απαλύνω κάθε πόνο, να διώχνω κάθε θλίψη, να σκορπώ στο διάβα μου την ειρήνη που μου χάρισε ο ουράνιος μου Βασιλιάς. Είσαι αγάπη μου στην αγκαλιά μου. Εγώ ήμουν και θα είμαι παντοτινά η μοναδική σου μανούλα μετά τον Ουράνιό μας Πατέρα που σαν μάνα όλους μας αγαπά. Η καρδιά μου κρύβει πολύ λατρεία για σένα, γιατί τα άφησες όλα αγοράκι μου, για το δικό μου μονάκριβο μου θησαυρό. Τον αγαπημένο μου Ιησού!



Μητρικές αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία

      Ιησού! Ιησού! Ιησού! Και μόνο στο άκουσμα αυτής της λέξης, η καρδιά μου σκιρτούσε και συνεχίζει να σκιρτάει από λατρεία. Από έρωτα. Από αγωνία. Από πόνο. Από θλίψη. Από ουράνια ευωδία. Από θεία Χάρη. Από γλυκύτητα, τρυφερότητα και στοργή. Πες μου γιε μου. Πες μου και συ. Και συ τον λατρεύεις. Δεν είναι η προσωποποίηση της τρυφερότητας; Δεν είναι η ίδια η αγάπη; Δεν είναι το αστραφτερότερο φως; Δεν είναι η πληρότητα του παντός; Δεν είναι το σύμπαν ολόκληρο σε μια παιδική αθώα ταπεινή ψυχή; Ο αχώρητος, χώρεσε σε μια ταπεινή καρδιά. Αν το γνώριζα όταν τον έκρυβα στα σπλάχνα μου, δεν θα άντεχε η καρδούλα μου την προσμονή. Πως δέχτηκε να κρυφτεί εκεί; Αν ήξερα πως θα ήμουν εγώ η διαλεχτή, θα προσπαθούσα να ζήσω πιο αγγελικά. Μα στ’ αλήθεια δεν ξέρω τι διαφορετικό θα έπρεπε να κάνω. Από τη μέρα που ένιωσα τον εαυτό μου, δεν πέρασε λεπτό που να μη σκεφτώ τον ουράνιο μου Βασιλιά.
      Οι γονείς μου, μόνο γι’ Αυτόν μου μιλούσαν. Μου είπαν πως Εκείνος ήταν ο πραγματικός μου
Πατέρας. Πως Εκείνος με έστειλε στη γη, μετά από πολλές δικές τους ικεσίες. Ένιωθαν πως ήμουν κάτι το πολύ ξεχωριστό και γι αυτό δεν θέλησαν να με κρατήσουν κοντά τους και με αφιέρωσαν σε Κείνον. Έζησα χρόνια μόνη με Κείνον. Άγγελοι με υπηρετούσαν και μου κρατούσαν συντροφιά, γιατί
αγγελική θα ήταν η ζωή μου καθώς και η αποστολή μου εδώ στη γη μα και στον ουρανό. Ποτέ δεν έμαθα τις κακές συνήθειες των ανθρώπων, αφού μεγάλωσα ανάμεσα σε αγγελικά τάγματα. Είδα για πρώτη φορά το σκληρό πρόσωπό τους, όταν απάνθρωπα πείραζαν το μονάκριβο μου θησαυρό. Και τότε απόρησα. Πως μπορεί να υπάρχουν Θεέ μου και Κύριε μου τόσο σκληρά πλάσματα, αφού όλοι προέρχονται από Σένα την μοναδική αληθινή δυνατή Αγάπη; Γιε μου, αγάπη μου, πως αλλοιώθηκε η εικόνα του Θεού στην καρδιά αυτών των παιδιών Του; Απόρησα τότε και ακόμη απορώ. Παιδιά μου, όλοι είστε παιδιά, αφού είστε παιδιά του μονογενή μου Υιού. Όλους σας κρατάω στην αγκαλιά μου, γύρω στο μικρό ταπεινό μου μωρό. Πως του φέρεστε με τόση σκληρότητα; Τον γνωρίζετε στ’ αλήθεια; Αφήσατε την καρδιά σας να τον μάθει; Να μάθει ποιος στ’ αλήθεια είναι ο ταπεινός μικρούλης μου Ιησούς; Αν όχι, αφήστε με να σας πω.
Κρατώντας τον μικρούλη μου Ιησού αγκαλιά!

    Είναι το μικρό γλυκό μου μωράκι, μα και ο ίδιος μου ο Θεός. Κοιτάξτε τα ματάκια Του. Αντικρίσατε ποτέ πιο γλυκιά τρυφερή ματιά; Σας είπαν ποτέ ξανά δυο μόνο ματάκια, τόσα πολλά γλυκόλογα; Σαν Το κοιτούσα στα ματιά, αντίκριζα τον ουρανό. Ένιωθα τον ίδιο Τον Κύριο μου, να μου μιλάει στην καρδιά. Όταν άκουγα τη γλυκιά Του φωνούλα, θυμόμουν αυτή, τη γεμάτο στοργή πατρική, μα και μητρική φωνή, που μου κρατούσε συντροφιά στα παιδικά μου χρόνια, όταν ανάμεσα στους αγγέλους έψαλλα στο Θεό μου και εγώ ωσαννά. Όταν χάιδευα το κεφαλάκι Του και Το φιλούσα γλυκά, ένιωθα το χάδι του Ουράνιου μας Πατέρα να με σκεπάζει στοργικά. Το μεγάλωσα με πολύ τρυφερότητα και στοργή. Άγγελοι μου είχαν μάθει πώς να αγαπώ και να λατρεύω και αγγελικά Τον αγάπησα και Τον λάτρεψα και εγώ.
        
Κράταγα την καρδιά μου αγνή και καθαρή, όπως οι άγγελοι. Κράταγα το μυαλό μου στο Θεό και στο γιο μου όπως κάνουν οι άγγελοι ακατάπαυστα. Δόξαζα ασταμάτητα το Θεό μου, όπως κάνουν οι άγγελοι, ή μιλούσα στο γιο μου για Κείνον, λέγοντας Του χωρίς να το ξέρω, πως και για κείνον ο Ουράνιος μας Βασιλιάς, ήταν ο μοναδικός Του πατέρας. Ήθελα, αφού στ’ αλήθεια ποτέ μου δεν γνώρισα άντρα, ο Ουράνιος μου Πατέρας, να είναι και ο Πατέρας του μονάκριβου μου θησαυρού. Αυτό Του έλεγα κάθε μέρα, και σε Κείνον αφιέρωνα το μονογενή μου Υιό, δίχως να ξέρω πως Εκείνος ήταν στ’ αλήθεια ο μοναδικός Του Πατέρας.
      Το μικρό μου, γλυκό, ταπεινό αγοράκι, ήταν ίδιο με όλα τα μικρά, αθώα παιδιά, όμως ήταν και τόσο μα τόσο διαφορετικό. Δεν το άφηνα στιγμή από την αγκαλιά μου. Το γέμιζα με φιλιά και γλυκόλογα, Του μιλούσα για τον ουρανό με τα πιο τρυφερά λόγια, και του μάθαινα να λατρεύει τον Κύριο μας. Του μάθαινα να γονατίζει δίπλα μου και να μιλάει στον Ουράνιο μας Πατέρα με τα πιο γλυκά λόγια, μη γνωρίζοντας πως εκείνο δε σταματούσε λεπτό να μιλάει στον ουράνιο μας Πατέρα, ακόμη και όταν κρυβόταν στην αγκαλιά μου, ακουμπώντας το μικρό ταπεινό του κεφαλάκι στο λαιμό μου. Γευόταν τα ανθρώπινα αγγελικά μου χάδια, άφηνε την καρδούλα του να ξεκουράζεται στη μητρική μου στοργή και ευχαριστούσε τον Πατέρα Του, που πριν τη μεγάλη δύσκολη στιγμή της υπέρτατης Του θυσίας, Του έδινε την ευκαιρία να γευτεί τα ανθρώπινα χάδια μιας μητρικής καρδιάς.

Η ζωή στο ταπεινό σπιτάκι της Ναζαρέτ

       Για μένα, ήταν η ίδια μου η ζωή. Δεν είχα άλλες βιοτικές μέριμνες παρά μόνο να μεγαλώνω το μικράκι μου με πολύ στοργή. Δεν είχα ποτέ δικό μου θέλημα. Είχα μάθει να ακούω τη φωνή του Κυρίου μου και να νιώθω στην καρδιά μου, ποιο ήταν το θέλημά Του κάθε φορά. Ήμουν μια απλή ταπεινή κόρη που ζούσε σε ένα φτωχό σπιτάκι γεμάτο ακατάπαυστη δοξολογία, για τον Κύριο μας. Φρόντιζα τον προστάτη μας Ιωσήφ και τα παιδιά του και ευχαριστούσα τον Θεό μου για τις ευλογίες και τα ελέη Του. Μα τον υπόλοιπο χρόνο, τον περνούσα κοντά στο μικρούλι μου. Όταν ήταν μωράκι, ξαγρυπνούσα κρατώντας Το στην αγκαλιά μου, παρακαλώντας τον Κύριο μου να το προστατεύει. Συχνά έβλεπα αγγέλους να το τριγυρίζουν και να το δοξολογούν, νομίζοντας πως το ίδιο συμβαίνει σε κάθε μικρή, αθώα παιδική ύπαρξη. Και εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα ανάμεσα σε αγγέλους. Αρχάγγελος μου μετέφερε το θεϊκό θέλημα του Κυρίου μου, για τη γέννηση του μονογενή μου Υιού. Άγγελοι δοξολογούσαν το μωρό μου όταν το γέννησα μέσα στην ταπεινή φάτνη. Άγγελοι μας προειδοποιούσαν για καθετί κακό που μπορεί να συνέβαινε σε μένα ή το μικράκι μου Ιησού.
        Καθώς μεγάλωνε, του μάθαινα να κάνει τα πρώτα του βήματα, μη γνωρίζοντας πως μια μέρα θα με άφηνε για την έναρξη της θεϊκής Του αποστολής. Σαν το έβλεπα να προσπαθεί να στηριχτεί στα δυο του ποδαράκια, φωνάζοντας με μανούλα και βηματίζοντας προς την ζεστή μου αγκαλιά, ζητούσα από τον Ύψιστο Κύριο μου, να κατευθύνει τα βήματα Του προς το δικό Του θεϊκό θέλημα, όπως έκανα πάντα και εγώ. Κάνε Θεέ μου ποτέ να μη σε λυπήσει το μικράκι μου, αλλά πάντα να σε δοξάζει και να σε λαχταρά. Σαν μεγάλωσε λιγάκι, το έπαιρνα συχνά από το χεράκι για να του δείξω το μεγαλείο της δημιουργίας του Θεού μη γνωρίζοντας πως όσα του έδειχνα ήταν και δική Του δημιουργία.
       Του έδειχνα τη θάλασσα, τις λίμνες, τα δάση, τα βουνά, τα ζώα, τα πουλιά και όσα με πολύ σοφία και αγάπη δημιούργησε ο ουράνιος μας Βασιλιάς και όλα υποκλίνονταν στο πέρασμα μας. Μα η καρδιά μου ήταν τόσο απλή που δεν μπορούσε να καταλάβει την κρυμμένη θεϊκή αλήθεια, που γνώριζαν τα πουλιά, τα ζώα, τα δέντρα, τα φυτά και όλη η πλάση. Ότι δηλαδή εκείνη τη στιγμή περνούσε ο ίδιος τους ο δημιουργός. Τα δέντρα υποκλίνονταν για να μαζέψει το μικράκι μου τους καρπούς τους. Τα άνθη σκορπούσαν έντονα την ευωδία τους για να ευχαριστήσουν τις αισθήσεις του Κυρίου τους. Η θάλασσα ερχόταν με λαχτάρα να προσκυνήσει τα θεϊκά Του πόδια, και χαιρόταν που τον έβλεπε να πλατσουρίζει παίζοντας μαζί της. Αργότερα έμαθα πως ο αγαπημένος μου Γιος περπάτησε πάνω της. Όλα υποτάσσονταν σε Κείνον. Ακόμη και ο άνεμος. Εσείς παιδιά μου πως μπορείτε να τον αποστρέφεστε; Τα πουλάκια τον δοξολογούσαν τόσο μελωδικά! Όλα μαρτυρούσαν πως αυτό το αγόρι ήταν κάτι ξεχωριστό, μα νόμιζα πως ήταν η μητρική μου αγάπη που το έβλεπε έτσι. Κάθε μάνα πιστεύει πως ο θησαυρός της είναι το πιο υπέροχο πλασματάκι στη γη.

  Όταν μεγάλωσε λίγο ακόμη του άρεσε να ακολουθεί τον Ιωσήφ. Και κείνος του έδειχνε τόση λατρεία. Τον αγαπούσε περισσότερο και από τα ίδια του τα παιδιά. Ένιωθε πως ο Ιησούς ήταν παιδί του Θεού διαλεκτό και δόξαζε το Κύριο μας που του επέτρεψε να είναι αυτός ο προστάτης Του. Περνούσαν πολλές στιγμές μαζί, σαν πατέρας με γιος. Ίσως να ήταν η έλλειψη του Ουράνιου Πατέρα Του που προσπαθούσε να την μετριάσει δίπλα στον άγιο γέροντα Ιωσήφ. Μάθαινε την τέχνη του ξυλουργού και έφτιαχνε καταπληκτικά έργα. Σε όλα το μικράκι μου ήταν πολύ καλός. Ήταν πολύ χαρούμενο παιδί και σκορπούσε παντού γύρω του ειρήνη, γαλήνη και χαρά. Μα το έβλεπα πολλές φορές θλιμμένο, να γυρίζει το βλέμμα του στον ουρανό και νοσταλγικά να προσεύχεται στον Θεό.
       Αργότερα κατάλαβα πως δεν προσευχόταν απλά. Συνομιλούσε με τον Πατέρα Του. Του έλειπε. Και η έλλειψη αυτή γινόταν όλο και πιο μεγάλη όταν ζώντας μέσα στον κόσμο, ένιωθε πως δεν κυριαρχούσε σε όλες τις ανθρώπινες καρδιές η αγάπη, αλλά πολλές φορές το μίσος, ο φθόνος, η ζήλεια, η υπερηφάνεια και ο εγωισμός. Όλα αυτά δεν μπορούσε να τα δεχτεί η αγνή παιδική ψυχούλα Του. Συχνά μου έλεγε πως η αγκαλιά μου τον ξεκούραζε και τον δυνάμωνε πολύ, γιατί ήμουν καθαρή, αγνή, ταπεινή και υπάκουη στο θέλημα του Κυρίου μας. Μου φαινόταν περίεργο να τα λέει αυτά ένα παιδί και πίστευα πως ήταν η μεγάλη λατρεία που είχε στον Κύριο μας που Τον έκαναν να το λέει. Μετά κατάλαβα πως και ο ίδιος σαν Θεός αναπαυόταν από αυτές τις αρετές.

Ζούσα μόνο για τον Γιο μου

        Μικρέ μου Ιησού, πόσο σε λάτρεψα. Πόσο σε λατρεύω. Όσο ζούσα η καρδιά μου μόνο για σένα χτυπούσε. Γι’ αυτό όταν αργότερα μου είπες πως έπρεπε να φύγεις, νόμιζα πως θα πέθαινα το ίδιο λεπτό. Πάντα με νοιαζόταν και με λάτρευε. Όσο μεγάλωνε, ο ίδιος με έπαιρνε στην αγκαλιά του και γονατίζαμε μαζί για να ικετέψει τον Θεό να μην πάθω ποτέ τίποτα κακό. Δόξαζε καθημερινά τον Πατέρα Του για τη ζεστή μητρική αγκαλιά που Του είχε χαρίσει. Μέρα με τη μέρα, έβλεπα να εκπληρώνονται στο θησαυρό μου, τα λόγια των προφητών μας και καταλάβαινα πως είναι στ’ αλήθεια κάτι το πολύ θεϊκό, μα η ταπεινή μου καρδιά δεν μπορούσε να πιστέψει πως το δικό μου σπλάχνο ήταν ο Γιος Του λατρεμένου μου Ουράνιου Βασιλιά. Πως εγώ, μια ασήμαντη κόρη, θα μπορούσα να φέρω στον κόσμο τον ίδιο μου το Θεό; Ζούσα την κάθε στιγμή με πολύ απλότητα και χαρά. Άφηνα την καρδιά μου να ξεχειλίζει από λατρεία και έρωτα για το μοναδικό μου θησαυρό και δεν μπορούσε τίποτα να τραβήξει την προσοχή μου. Ήταν όλος μου ο κόσμος. Η ίδια μου η ζωή. Η ανάσα μου, το φως μου, η πηγή κάθε μου χαράς. Σαν τον κρατούσα στην αγκαλιά μου ένιωθα να κρατάω ολόκληρο τον Ουρανό.

Καθώς ο θησαυρός μου μεγάλωνε ξεχώριζε όλο και πιο πολύ

       Γιε μου, Ιησού μου, πόσο σε λατρεύω! Πόσο Σ’ αγαπώ! Και Κείνος όμως με λάτρευε πολύ. Όταν μεγάλωσε και έγινε ολόκληρο παλικάρι, ω Θεέ μου, πόσο Τον καμάρωνα! Τον λάτρευα όλο και πιο πολύ. Ήταν λιγομίλητος και πολύ ολιγαρκής. Η σιωπή Του, ήταν τόσο προσευχιτική! Η ματιά του, σε διαπερνούσε και ενστάλαζε στην καρδιά σου, χαρά, γαλήνη και ειρήνη θεϊκή. Χαιρόταν την κάθε στιγμή με σύνεση και δοξολογική διάθεση. Αν και ο ίδιος ήταν Θεός, συχνά ευχαριστούσε τον Ουράνιο μας Πατέρα για το καθετί. Πριν ξεκινήσει την θεϊκή Του αποστολή, ζούσε απλά και ταπεινά σαν όλους τους νέους της εποχής Του. Μόνο που Εκείνος διέφερε σε πολλά πράγματα. Δεν Του άρεσε να βγαίνει από το σπίτι, παρά μόνο για να χαρεί τη φύση και να απομονωθεί στην προσευχή. Είχε πολύ λίγους φίλους και αυτοί έκρυβαν στην καρδιά τους πολύ σεβασμό και αγάπη για Τον Κύριο μας. Όλοι αυτοί χαίρονταν να συγκεντρώνονται γύρω Του για να ακούν τα θεϊκά Του λόγια. Λόγια μετρημένα, μα με πολύ σοφία, ελπίδα και αγάπη θεϊκή. Του άρεσε πάντα να μιλάει για τον Ουρανό και προσπαθούσε να μεταφέρει στους ανθρώπους το πόσο στοργικός, τρυφερός, πολυέλεος και ευσπλαχνικός είναι ο Θεός.

Ενώ πάντα λάτρευα Τον Κύριο μου, ο αγαπημένος μου Ιησούς με έκανε να Τον αγαπώ ακόμη περισσότερο. Συχνά φρόντιζα σιωπηλή τους φιλοξενούμενους μας, γιατί ήθελα να μαθαίνω όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που έλεγε για την βασιλεία των ουρανών. Όταν ήμασταν οι δυο μας δεν μιλούσε πολύ. Μου δίδασκε πολλά, με την σιωπή και το βλέμμα Του. Και οι δυο μας όμως προτιμούσαμε να μιλάμε περισσότερο στον Ουράνιο Πατέρα μας, για ότι λατρεύαμε πιο πολύ. Όλοι σέβονταν και λάτρευαν τον μονογενή μου θησαυρό, μα ένιωθα το σεβασμό και την αγάπη και στο δικό μου πρόσωπο. Και σαν ήρθε η ώρα να φύγει ο αγαπημένος μου πρίγκιπας, ζήτησε παρακλητικά από τις σεμνές και ταπεινές κόρες που Τον ακολουθούσαν πιστά, να μην με αφήσουν ποτέ μόνη.
     Ο σεβάσμιος μου γέροντας Ιωσήφ, αναπαυόταν εδώ και πολύ καιρό στην αγκαλιά Του Ουράνιου Πατέρα μας και έτσι θα έμενα μόνη. Γι’ αυτό ο λατρεμένος μου Ιησούς ζήτησε να με φροντίζουν και να μου κρατούν συντροφιά οι αγαπημένες κόρες της καρδιάς μου. Μόνο που τελικά έπρεπε εγώ να τις παρηγορώ περισσότερο από ότι αυτές εμένα. Η απουσία του αγαπημένου μας Ιησού, μόνο με την προσευχή μπορούσε να μετριαστεί. Όλες γονατίζαμε πολλές ώρες παρακαλώντας Τον Θεό να Τον προστατεύει και να Τον ευλογεί. Κάποιες στιγμές, μας δινόταν η ευκαιρία να Τον ακολουθούμε πολύ διακριτικά και να έχουμε έτσι τη χαρά να απολαμβάνουμε τη θεϊκή Του διδασκαλία. Πόσο Τον καμάρωνα! Ο Κύριος μου, είχε αρχίσει ήδη να με προετοιμάζει για το μαρτύριο Του λατρεμένου μας θησαυρού.
      Και όταν μου αποκαλύφθηκε ποιος στ’ αλήθεια είναι και τι θα Του συνέβαινε, η καρδιά μου δεν άντεξε ούτε τη χαρά, μα ούτε και την λύπη. Γι’ αυτό χρειάστηκε να με δυναμώσει πολύ ο Κύριος μου. Τότε δεν σταματούσα λεπτό να ικετεύω να απαλύνει όσο ήταν επιτρεπτό, το μαρτύριο Του. Ζήτησα να θυσιαστώ εγώ αντί Αυτός και ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που ζητούσα να γίνει το θέλημά μου. Σαν μητέρα, δεν μπορούσα να μην το κάνω, μα αποδέχτηκα αμέσως το Θεϊκό Του θέλημα ξανά. Από τότε, όποτε μου δινόταν η ευκαιρία, το βλέμμα μου να αντικρίσει το δικό Του, του έλεγα, καλό κουράγιο θησαυρέ μου, εγώ θα είμαι πάντα κοντά σου, έστω και σιωπηλή. Ας αποδεχτούμε το θέλημα Του Πατέρα μας, για τη σωτηρία Του κόσμου. Σας παρακαλώ λοιπόν αγαπημένα μου παιδιά, δεχτείτε με ευγνωμοσύνη την υπέρτατη θυσία Του, αφού σαν τέλειος άνθρωπος υπέφερε και σταματήστε να πληγώνετε το μικρούλη μου Ιησού.

Ευλογημένοι όσοι λατρέψουν τον Γιο μου, 
όπως τον λάτρεψα και εγώ

      Ιησού μου, Ιησού μου γλυκέ, μονογενή μου Υιέ. Πόσο σε λατρεύω. Πόσο σ’ αγαπώ. Και μόνο στο άκουσμα του ονόματός Του, η ψυχή μου χαίρεται και αγάλλεται. Γι’ αυτό και όσοι προσεύχονται σ’ Αυτόν και μνημονεύουν το άγιο όνομα Του, εγώ θα σκύβω στοργικά από πάνω τους και θα τους κρατάω τρυφερά στην αγκαλιά μου. Να τους το πεις γιε μου αγαπημένε. Πως τόσο εγώ, όσο και ο Ουράνιος μας Πατέρας, χαιρόμαστε και ευλογούμε πολύ, όσους μνημονεύουν το όνομα Του λατρεμένου μας μονογενή Υιού, Ιησού.  Και όσοι Τον κρύβουν στην καρδιά τους και τον κρατούν  σαν βρέφος στοργικά στην αγκαλιά τους, θα λάβουν τόσες πολλές ευλογίες που δεν μπορούν ούτε να τις φανταστούν.
    Η υπακοή στο θεϊκό Του θέλημα, τον κάνει να σε ευλογεί πολύ. Μα αυτό που τον ξεκουράζει περισσότερο και κάνει το θρόνο της καρδιάς σου, το πιο ευλογημένο τόπο αγάπης και λατρείας, είναι η σιωπή στις δικές σου επιθυμίες. Νιώθει πως είναι για σένα το Παν και θέλει να κλέβει κάθε στιγμή της ζωής σου. Χάρισε του αγαπημένο μου αγοράκι, κάθε χτύπο της καρδούλας σου. Αφιέρωσε Του, όλο σου το είναι. Την ύπαρξή σου. Το μυαλό σου, την καρδιά σου, το σώμα σου, ολόκληρη την ψυχή σου. Πες μου αγαπημένο μου παιδί, δεν το αξίζει το μωρό μου; Και να θυμάσαι πάντα, πως εγώ είμαι η μοναδική σου μανούλα. Σε προστατεύω όπως προστάτευα το μικρούλη μου Ιησού. Σε λατρεύω αγαπημένο μου αγοράκι. Είμαι εγώ, η αγνή, ταπεινή σου μανούλα. Θέλω να μου θυμίζεις το μικρούλη μου Ιησού, στην παιδικότητα, την αθωότητα, την σύνεση και την υπακοή. Σε ευλογώ, σε ευλογώ, σε ευλογώ. Η χάρις Του Παναγίου Πνεύματος παρακαλώ να είναι μαζί σου.

  Και συ αγαπημένο μου, γλυκό μου αγοράκι, θέλω να ξέρεις πως ξεκουράζεις πολύ τον μικρούλη μου βασανισμένο Ιησού. Η ερωτική σου πατρική, μα και μητρική στοργική αγκαλιά, του δίνει τόση γαλήνη και χαρά. Η καθαρότητα και η αγνότητα της ψυχής σου, αναπαύει την πληγωμένη του ψυχή.

Η έναρξη της θεϊκής Του αποστολής

    Θυμάμαι πως όταν έφυγε ο θησαυρός μου από το σπίτι, έμεινα μόνη περνώντας πολλές ώρες προσευχόμενη για Κείνον. Παρακαλούσα τις πιστές γλυκές κόρες μου, να με αφήνουν λίγο μόνη, για να βρεθώ κοντά στον Ουράνιο Πατέρα μας και να προσευχηθώ για το μονάκριβο κρινάκι μου. Προτιμούσα να βρίσκομαι κοντά στη φύση, ανάμεσα στα πουλιά, τα ζώα, τα δάση.
Άκουγα το δοξολογικό τους ύμνο και ένωνα και εγώ τη φωνή μου
μαζί τους, για να ευχαριστήσω Τον Κύριο μου, για το υπέρτατο αυτό δώρο, το λατρεμένο μου φωτεινό αστέρι, τον γλυκό Ιησού. Τον ικέτευα να βρίσκεται πάντα από πάνω Του, να Τον σκεπάζει με τη θεία Του Χάρη και να τον προστατεύει από καθετί κακό.
     Είχα μάθει πως κάποιοι είχαν αρχίσει να ενοχλούνται από την παρουσία Του μονάκριβου παιδιού μου και από την γεμάτο αγάπη και ελπίδα διδασκαλία Του. Δεν μπορούσα όμως να καταλάβω τι ήταν αυτό που τους δυσαρεστούσε. Η παρουσία Του ήταν πάντα τόσο διακριτική και σκορπούσε γύρω Του τόση γαλήνη και ευτυχία! Και τα λόγια Του έκρυβαν τόση σοφία και αγάπη, που σε έκαναν να αναζητάς νοσταλγικά τον ουρανό. Η αγωνία μου γινόταν όλο και πιο μεγάλη. Είχα πίστη στον Κύριο μου, μα δίχως να ξέρω πολλά, ένιωθα πως ο θησαυρός μου θα περνούσε δύσκολες στιγμές. Καθόμουν σε μια πέτρα και μονολογούσα λέγοντας: Ιησού μου φως μου, Ιησού μου χαρά μου, Ιησού μου ζωή μου, Ιησού μου αγάπη μου, Ιησού μου έρωτά μου μοναδικέ. Ναι ήταν ο μοναδικός μου έρωτας. Και στ’ αλήθεια ο μοναδικός αληθινός έρωτας είναι αυτός που γεννιέται ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί, ή στον πατέρα και το παιδί. Αυτή τη σχέση ευλόγησε από την αρχή ο Θεός και είναι και η μόνη γνήσια και αληθινή. Ήταν λοιπόν ο έρωτας μου, η χαρά μου, το αστέρι μου, το κρινάκι μου, ο άγγελός μου, η ανάσα μου, ο μόνος λόγος ύπαρξής μου. Ο Ιησούς μου!
     Όμως υπήρξαν πολλά βράδια που γονατιστή προσευχόμουν με πολύ θέρμη και λαχτάρα για Κείνο, το μωρό μου, αφού ακόμη και μεγάλος που ήταν για μένα δεν έπαυε να είναι το μωρό μου, που μέσα στα αναφιλητά μου, Τον έβρισκα ξαφνικά δίπλα μου. Δεν ξέρω αν ήταν εκεί με το σώμα Του ή με την ψυχή Του και δεν με ενδιέφερε να μάθω. Μου αρκούσε που ήταν έστω και για λίγο και πάλι κοντά μου. Τότε σαν μικρό παιδί, χωνόμουν με χαρά στην ζεστή αγκαλιά Του και δεν μιλούσα καθόλου, παρά μόνο Τον κοιτούσα στα υπέροχα ματάκια Του και Του έλεγα τόσα σ’ αγαπώ με τα δικά μου δακρυσμένα μάτια. Πως είσαι Γιε μου; Πόσο ακόμη θα είσαι μακριά μου; Άραγε θα βρεθούμε ποτέ ξανά οι δυο μας μαζί, για να ζήσουμε όπως παλιά ξένοιαστοι και χαμένοι μέσα στην λατρεία που είχαμε ο ένας για τον άλλο; Όλα αυτά τα έλεγαν τα μάτια μου, μα δεν τολμούσαν να τα προφέρουν τα χείλη μου. Πάνω από κάθε επιθυμία μου, ήταν το θέλημα του Ουράνιου μας Πατέρα. Και σαν με έπαιρνε ο ύπνος στην αγκαλιά Του, έφευγε, έφευγε ξανά.

Η μητρική μου καρδιά σπάραζε 
στο μαρτύριο του θησαυρού μου

        Και τότε ήρθε η πληροφορία, πως είναι ο Γιος Του Θεού. Πως ο μονάκριβος άγγελός μου, είναι ο Μεσσίας που όλοι περίμεναν να τους λυτρώσει, να τους δώσει πίσω την αληθινή ζωή. Μα για να γίνει αυτό έπρεπε πρώτα να θυσιάσει τη δική Του. Ω, φως τον οφθαλμών μου, μοναδική μου αγάπη και χαρά, έρωτα μου και ζωή μου, πως θα το βάσταζε αυτό, η ήδη ραγισμένη καρδιά μου; Ουράνιε Πατέρα μου, το ξέρω πως έτσι πρέπει να γίνει, μα πως θα το αντέξω; Είναι τόσο αθώος, τόσο αγνός, τόσο νέος, τόσο αγαπητός! Ποιοι θα τολμήσουν να Τον πειράξουν; Ποιοι θα μπορούσαν να σταθούν απέναντί Του και να αγγίξουν το αγιασμένο σωματάκι Του για να Του κάνουν κακό; Τον γνωρίζετε στ’ αλήθεια; Ξέρετε ποιος είναι; Είναι ο Βασιλιάς των βασιλέων, είναι το Φως το αληθινό, είναι η απόλυτη Αγάπη, είναι η αληθινή Ζωή και η Οδός. Είναι ο Θεός μας. Είναι ο Ουρανός που κατέβηκε στη γη. Ω Θεέ μου και Κύριε μου, εγώ το ξέρω μα και κείνοι για ποιο λόγο Τον αποστρέφονται; Γιατί τον φθονούν; Δεν είναι η έκφραση της αγάπης; Δεν είναι όλος έλεος και στοργή; 

        Σαν έμαθα πως ήρθε η ώρα και τον συνέλαβαν, η καρδιά μου δεν άντεξε. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου και εκλιπαρούσα τον Κύριο μου για έλεος, δύναμη και υπομονή. Έπεσα στα δυο μου γόνατα και παρακάλεσα να μου δώσει δύναμη για να σηκωθώ, να τρέξω κοντά Του, να τον κοιτάζω έστω και από μακριά και να Του λέω, κάνε κουράγιο Γιε μου, είμαι κοντά σου, δεν είσαι μόνος, σ’ αγαπώ, σε λατρεύω, η καρδιά μου μόνο για σένα χτυπά! Σαν Τον αντίκρισα, πόνεσα, σπάραξε η καρδιά μου. Που είναι μωρό μου οι αγαπημένοι σου μαθητές; Αυτοί που πάντα σε λάτρευαν και σε ακολουθούσαν; Αυτοί που ορκίζονταν αιώνια πίστη, αγάπη και αφοσίωση; Είσαι λοιπόν μόνος αγάπη μου; Δεν αξίζει ο Ουράνιος Βασιλέας αγκάθινο στεφάνι. Τι κάνετε όλοι σας; Είναι ο Θεός μας. Είναι το μοναδικό μου κρινάκι. Αχ Θεέ μου και Κύριε μου, ποτέ δεν αντιστάθηκα στο θέλημα σου και ούτε και τώρα θα το κάνω. Μόνο σε ικετεύω να γίνουν όλα γρήγορα. Μην αφήσεις το σπλάχνο μου να βασανίζεται άλλο πια. Δεν θα αντέξει η μητρική καρδιά μου. Εσύ έβαλες μέσα στην ψυχή μου δυνατό έρωτα για αυτό το παιδί. Πως θα αντέξω να Το βλέπω να θυσιάζεται;
       Και τότε μου έστειλε τον Ιωάννη. Αυτό το μικρό ταπεινό παιδί, που πάντα λάτρευε το Γιο μου και δεν έφευγε από κοντά Του στιγμή. Με πήρε στην αγκαλιά του και μου ψιθύρισε: μην κλαις μητέρα. Σε κοιτάζει. Δώσε Του κουράγιο. Και κοιτώντας Τον από μακριά στα μάτια, Του φώναζα σιωπηλά, καλό κουράγιο αγαπημένο μου τέκνο. Σε ακολουθεί το σώμα μου και η ψυχή μου υποφέρει όσο και συ. Όλα σύντομα θα τελειώσουν. Θα βρεθείς στην αγκαλιά Του Ουράνιου μας Πατέρα σύντομα ξανά. Κάνε κουράγιο θησαυρέ μου και απόλυτη υπακοή. Ευλογημένοι όσοι βρέθηκαν στο πέρασμά Του και Τον ανακούφισαν στο μαρτυρικό ανέβασμα προς τον Γολγοθά. Ο αθώος και αγνός θησαυρός μου, ανάμεσα σε δυο κακούργους, σε δυο ληστές. Σπλαχνίσου Γιε μου τα παιδιά σου, δεν ξέρουν τι κάνουν. Κάνε λιγάκι ακόμη υπομονή.
      Και τότε άκουσα τους χτύπους από το σφυρί που με τόση βαρβαρότητα έμπηγαν στα θεϊκά Του χεράκια τα καρφιά. Δεν ξέρω αν ο μονάκριβος μου άγγελος πονούσε εκείνη την ώρα περισσότερο από ότι η πληγωμένη μου καρδιά. Κάθε χτύπος και μια μαχαιριά που μου ξέσχιζε την καρδιά. Που είσαι Θεέ μου; Δεν βλέπεις πόσο υποφέρουμε και οι δυο μας; Και τότε άκουσα τη θεϊκή Του φωνή να μου λέει: Αγαπημένη μου κόρη, γλυκιά Μαριάμ, Εγώ υποφέρω περισσότερο από σας. Είναι ο μονογενής μου, λατρεμένος, αγαπητός μου Υιός. Για σας τους ανθρώπους υποφέρει. Ποιος θα μπορεί στο εξής να αμφισβητεί το έλεος και την ευσπλαχνία μου; Εγώ αποχωρίστηκα τόσο καιρό τον θησαυρό μου και τον πόνο μου δεν θα τον μάθατε ποτέ. Ησύχασε όμως κορούλα μου. Όλα τώρα τελειώνουν και η δόξα Του Μονογενή μας Υιού αρχίζει ξανά. Πήγαινε κορούλα μου στο σπίτι σου και περίμενε. Σε λίγο θα έρθει ο μονογενής σου Υιός να σε βρει.
      Και πράγματι ήρθε, μέσα σε θεϊκή λάμψη και δόξα και μας έδωσε τόση ειρήνη και χαρά, μα και ελπίδα θεϊκή, που τόσο τα είχαμε ανάγκη όλα αυτά. Είναι αυτά που χρειάζεστε και όλα εσείς τα παιδιά μου, που τόσο βασανίζεστε αγαπημένοι μου. Με δάκρυα στα μάτια σας εκλιπαρώ για το μικράκι μου. Πονάω για Κείνο, μα πονάω και για όλα εσάς τα παιδιά μου. Πόσο σας πειράζει ο σατανάς. Αχ γλυκές εικόνες Του Θεού μου. Πόσο πολύ σας αγαπώ. Τι αγωνία έχω για τις ψυχές σας. Ακόμη και όσοι με πολύ κακία Τον φθονούν και Τον πληγώνουν, η καρδιά μου τους νοιάζεται και προσεύχομαι γι’ αυτούς πολύ.

Kρύψτε στην καρδιά σας το Γιο μου, στο δεύτερο Του διωγμό

     Μη ξεχνάς παιδί μου πως ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Ζούμε το δεύτερο διωγμό του λατρεμένου μας Ιησού. Το έτος που έρχεται θα είναι η έναρξη της δράσης του αιώνιου εχθρού του και γι’ αυτό θέλησα να σας πω όλα αυτά. Ήθελα μονάκριβο παιδί της καρδιάς μου, να μάθετε πόσο ερωτικά λάτρεψα το Γιο μου, για να Τον λατρέψετε και σεις και να βοηθήσετε με τον έρωτα σας και άλλους να Τον γνωρίσουν και να Τον ερωτευθούν. Μη ξεχνάς μικρό μου αγοράκι πως από το περίσσευμα της καρδιάς μιλούν τα χείλη. Και όταν κάποιος κρύβει φθόνο και ζήλεια, αυτό θα βγάλει. Όποιος όμως κρύβει θείο έρωτα και λατρεία θεϊκή, μόνο αυτή θα διαλαλεί.

     Ήθελα ακόμη να σας αφήσω να νιώσετε λίγη από την αγωνία που έζησα εγώ, τις δύσκολες στιγμές της υπέρτατης Του θυσίας, μα και αυτό που περνάει το μικράκι μου καθημερινά, όταν τον πολεμούν όσοι δεν Τον γνωρίζουν, μα κυρίως όσοι μιλούν στο όνομά Του, μα ταυτόχρονα τον σταυρώνουν με την άθλια ζωή τους. Αυτοί μακάρι να μην Τον γνώριζαν. Θα είχαν περισσότερα ελαφρυντικά, την ώρα της δίκαιης αγανάκτησης Του Ουράνιου Πατέρα μας. Μα πάνω απ’ όλα ήθελα να νιώσετε πόσο πολύ σας αγαπάει η καρδιά μου. Είστε για μένα οικογένεια μου, όπως θα είναι και όποιος κρατάει το λατρεμένο μου μωρό με σταθερότητα, καθαρότητα και μητρικό έρωτα στην αγκαλιά του. Όσοι αφήσουν την καρδιά τους να ανεβεί στον ουρανό και γίνει η ψυχή τους ένα, με την βασιλεία Του Θεού, αυτοί πολύ θα ευλογηθούν και ο πονηρός δε θα μπορέσει να τους πειράξει στα δύσκολα, σατανικά χρόνια που έρχονται.

      Παιδί μου, ο σατανάς πρώτα εσάς τους αγαπημένους Του, θα θελήσει να πειράξει, γιατί ξέρει πως αν χτυπήσει εσάς, θα κερδίσει και όσες ταπεινές ψυχές στηρίζεται και σας ακολουθούν στον θείο έρωτα που έχετε για το μικρούλη μας. Δυναμώστε λοιπόν την ψυχή σας με την προσευχή και την εγκράτεια και προσπαθήστε όσο μπορείτε να διατηρήσετε την ειρήνη και τη γαλήνη που σας δίνετε σαν δώρο. Να ξέρεις αγάπη μου πως όλοι υποφέρουν και θα υποφέρουν πιο πολύ. Εσείς έχετε ειρήνη στην καρδιά σας, όχι επειδή την αποχτήσατε, αλλά επειδή σας δόθηκε σαν θείο δώρο από τον Θεό. Μην πετάτε αυτό το δώρο στενοχωρώντας Τον Πατέρα μας, αλλά προσπαθήστε να την διατηρείτε για να έχετε καθαρό μυαλό και περισσότερη αγάπη στο Γιο Του. Ο σατανάς προσπαθεί να φέρει σύγχυση αφού ξέρει πως τότε γίνεστε πιο ευάλωτοι.
     Αγαπημένα μου παιδιά, είστε ελεύθεροι να ζήσετε όπως εσείς επιθυμείτε. Εγώ ήθελα μέσα από την καρδιά μου, που κρύβει τόση μητρική λατρεία για σας, να σας πω, πως πρέπει να αγωνίζεστε στα δύσκολα χρόνια που έρχονται. Συνεχίστε την αγαπητική σας προσευχή, συνεχίστε τις λειτουργίες που κάνετε, με τις οποίες προστατεύετε την ψυχή σας, μα στηρίζετε και την πονεμένη πατρίδα που λάτρεψε όσο καμιά άλλη Το μονογενή μου Υιό. Αυτά τα Χριστούγεννα, αφήστε την καρδιά σας να γίνει η πιο ζεστή φάτνη για το ταπεινό μας Βρέφος που γυμνό από την κακία των ανθρώπων, αναζητά λίγη ζεστασιά και ας είναι αυτή η έναρξη μιας καινούργιας ζωής, τέλειας λατρείας και έρωτα για το μονάκριβο σας θησαυρό. Το μονογενή Υιό του Κυρίου μας, μα και της δικής μου καρδιάς. Τον αστραφτερό Ήλιο, γλυκό μας Ιησού.

Με αγάπη, η μοναδική σου μανούλα,
ταπεινή Μαριάμ.

 

Αναζήτηση

Φόρτωση...